Dirk Holemans is Lijstduwer (11de plaats) op de Opvolgerslijst van Groen! voor de Kamer in de provincie Oost-Vlaanderen.
Hieronder zet hij zijn groen!e prioriteiten voor de federale verkiezingen op een rijtje.
Het is een echte schande dat in een rijk land als België veel mensen niet beschikken over een betaalbare en kwaliteitsvolle woning. Zo is bvb. een kwart (!) van de woningen in Gent van slechte of onvoldoende kwaliteit. Nochtans is wonen een grondrecht. De enige wijze om hieraan iets te doen is overheidsingrijpen op de huurmarkt. Dit kan onder meer door de invoering van maximale huurprijzen. Daarnaast kunnen huursubsidies mensen ondersteunen die niet in aanmerking komen voor een sociale woning.
Als OCMW-Raadslid word ik concreet geconfronteerd met de woonproblematiek van mensen met een vervangingsinkomen. Heel wat mensen met een leefloon wonen in een krot of zijn gewoon dakloos. Hier moeten de OCMW’s een sterkere rol spelen door onder meer de uitbouw van een eigen sociaal verhuurkantoor. Zo werd op mijn voorstel de capaciteit van het sociaal verhuurkantoor van het Gentse OMCW met 50% verhoogd. Tevens zijn het de mensen met de laagste inkomens die de hoogste energierekeningen moeten betalen omdat ze in de slechtst geïsoleerde huizen wonen en vaak gedwongen de goedkoopste en meest energieverpillende huishoudtoestellen kopen. Hier moet definitief komaf worden gemaakt door gratis energie-audits gevolgd door voorfinanciering van energiebesparende maatregelen.
Vlaanderen kent zowat de meest cynische arbeidsmarkt: de werkzaamheidsgraad én productiviteit ligt het hoogst van heel Europa bij de werkende dertigers en veertigers; daarna zakt de werkzaamheidsgraad tot het laagste niveau in Europa. Dit betekent concreet dat we verplicht worden keihard hard te werken in ‘het spitsuur’ van ons leven (net als je een gezin uitbouwt, een woning inricht...), om dan nadien als een uitgeperste citroen terzijde te worden geschoven.
Vanuit een ecologische visie moet er gedurende heel de loopbaan een goede combinatie mogelijk zijn tussen arbeid, gezin, maatschappelijk engagement en persoonlijke ontplooiing. Daarom heeft Groen! zich ook verzet tegen het Generatiepact, dat helemaal geen antwoord biedt op de groeiende prestatiedruk binnen een neoliberaal economisch kader. Wat is de zin van het zich focussen op het einde van de rit, als het helse tempo van heel de rit niet ter sprake komt...
Daarnaast ben ik absoluut tegenstander van de huidige eenzijdige activering van werklozen door het paarse beleid. Mensen worden meer en meer verplicht eender welke job te aanvaarden (denk aan wat Vandelanotte doet in Oostende met jongeren), terwijl er geen enkele verplichting wordt opgelegd aan de bedrijven. Het is de hoogste tijd om het bedrijfsleven te wijzen op hun rechten en plichten!
België heeft een van de meest performante systemen van sociale zekerheid in de wereld. Dit moet zowel gevrijwaard worden naar de toekomst als aangepast aan de actuele noden in de samenleving.
Het systeem vrijwaren kan alleen maar als het financieringssysteem structureel wordt veranderd. Terwijl in België dit jaar voor het eerst de inkomens uit vermogen de inkomens uit arbeid overtreffen, blijft de sociale zekerheid enkel gefinancierd vanuit loonarbeid. Deze situatie is onhoudbaar. Vanuit een het oogpunt van sociale rechtvaardigheid is het noodzakelijk dat de sociale zekerheid mee gefinancierd wordt door een vermogensbelasting.
Een democratie bestaat uit gratie van tegenspraak en tegenmacht. Dit geldt ook op het niveau van de economie. De vakbonden spelen hier een cruciale en onvervangbare rol. Groen! moet blijvend de vakbonden ondersteunen en hun vragen vertalen naar het politieke niveau. Vakbondsafgevaardigden moeten maximaal beschermd blijven om hun strijd te kunnen blijven voeren. En ook in KMO’s moet er werk worden gemaakt van een syndicale vertegenwoordiging.
De voorbije decennia heeft men de democratie uitgekleed door onder meer de privatisering en/of liberalisering van openbare diensten. Met alle gevolgen van dien: denk aan de vrijmaking van de electriciteitsmarkt die volgens toenmalig minister Stevaert zou leiden tot lagere prijzen voor de consumenten. De realiteit is dat we met zijn allen meer betalen! Een ander pervers systeem van privatisering/liberalisering is dat de winstgevende delen vlot worden opgenomen door het bedrijfsleven, terwijl er niemand nog geïnteresseerd is in wat er overblijft. Dit is overduidelijk geworden in het privatiseringsverhaal van de Britse spoorwegen.
In een democratie wordt aan alle burgers de betaalbare toegang tot de openbare diensten gegarandeerd. Dit staat haaks op bvb. de Europese beslissingen inzake de liberalisering van de postdiensten.
Het is trouwens de hoogste tijd dat ook Europa –wil ze een democratie zijn- begint met de uitbouw van eigen openbare diensten.
Op dit ogenblik zitten we met een pervers fiscaal systeem. Van de drie productiefactoren (arbeid, milieu en kapitaal) wordt in hoofdzaak arbeid fiscaal belast. Dit leidt tot de situatie dat bedrijven gestimuleerd worden om te besparen op werkgelegenheid, weinig aandacht hebben voor milieu en de vermogenden slapend rijk worden.
Een toekomstgericht fiscaal systeem vermindert de fiscale druk op arbeid ten einde meer jobs te creëren. Complementair moeten de lasten verschuiven naar lasten op milieuvervuiling, het gebruik van grondstoffen en energie. Last but not least zorgt een vermogensbelasting voor een sociaal rechtvaardig fiscaal systeem, waarbij de sterkste schouders de grootste lasten dragen.
In die zin is de positie van de sp.a hallucinant: ze zijn tegenstander van de graaicultuur maar tegen een graaitaks. Dit doet me sterk denken aan de positie van Wouter Bos in Nederlands: grote woorden in de campagne, maar als het er op aan komt blijft men de positie van de rijken verdedigen...
Wie zegt dat dit een prioriteit is (zoals Leterme), creëert een handig mistgordijn om het niet over inhoud te moeten hebben. Heel wat noodzakelijke maatregelen vereisen helemaal geen staatshervorming. Denk maar aan de noodkreet van vijftien federale topambtenaren die aanklagen dat de aanpak van fiscale fraude gesaboteerd wordt. Een staatshervorming is dan ook verre van een prioriteit. En vaak wordt ze naar geschoven om de clichés tussen het noorden en het zuiden van dit land te versterken.
Mij lijkt een staatshervorming in minivorm vooral zinvol om te komen tot een degelijk overheidsbeleid. Wat mij betreft moet bvb. ontwikkelingssamenwerking terug een exclusief federale bevoegdheid worden.
Een meer participatieve democratie is een van mijn stokpaardjes (zoals ik ook uitwerkte in mijn boek ‘Ecologie en burgerschap’). De huidige grondwet verhindert dat er werk kan worden gemaakt van reële medezeggingschap van burgers door de invoering van bindende referenda. Daar moet dringend gewijzigd worden.
Daarnaast kan een cumulverbod voor politici er voor zorgen dat meer burgers deze mandaten kunnen uitoefenen, en niet alle macht terecht komt bij zg. toppolitici.
Het is waarschijnlijk overbodig te stellen dat het vijf over twaalf is. Als we inzake klimaatbeleid niet drastisch onze uitstoot van broeikasgassen op zijn minst halveren, stevenen we af op een echt drama. Waarbij de armste groepen in de armste landen het grootste slachtoffer zullen zijn. In die zin is het wraakgroepend dat paars niet verder komt dan bvb. een taks op wegwerpbestek. En over de windmolens in de Noordzee –die er al lang hadden moeten staan- zullen we het maar niet hebben.
Er is dus nood aan een staalharde klimaatwet die duidelijk maakt hoe we door energiebesparing, energie-efficiëntie én minder consumeren de noodzakelijke doelstellingen zullen halen.
Daarnaast blijft op milieugebied het sterk onderbelichte probleem van de bescherming van de biodiversiteit. Ook hier kan België veel meer doen. Elk land moet zich veel meer inzetten voor het behoud van de tropische regenwouden en het stopzitten van het leegvissen van zeeën en oceanen.
Least but not least moet de kernuitstap volledig uitgevoerd worden, en moeten de investeringen volledig geheroriënteerd worden in de richting van hernieuwbare energiebronnen. In die zin is het standpunt van de VLD een cynisch voorbeeld van newspeak: de liberalen zijn voorstander van de kernuitstap maar willen wel massaal de investeringen richten in de ontwikkeling van de zg. vierdegeneratie kernreactoren (die alleen nog maar op papier bestaan). Verhofstadt zou beter over energiebeleid zijn mond houden. Want het was de jonge staatssecretaris bevoegd voor wetenschapsbeleid Verhofstadt die in de jaren tachtig de toenmalig forse investeringen in onderzoek naar hernieuwbare energiebronnen tot nul herleidde.
Vanuit mijn job als zakelijk coördinator bij het sociaal-artistieke huis Victoria Deluxe kom ik dagelijks in contact met sans-papiers. Hun leefsituatie –zonder enige vorm van formeel inkomen- is zonder meer onaanvaardbaar. Er moet dan ook een collectieve regularisatie op korte termijn komen. Mensen die hier al jaren verblijven, lopen nog altijd de kans op uitgewezen te worden. Naast deze rechtzetting van het falen van de overheid de voorbije jaren, moet er een duidelijke regularisatiewet komen met duidelijke criteria (zoals uitgewerkt door UDEP, in reeds verwerkt in het wetsvoorstel ingediend door Ecolo).
Voor wie het nog niet wist: de voorbije jaren is de kloof tussen arm en rijk toegenomen in België. En de armoede is vele vlakken toegenomen. Ten eerste worden armen nog armer omdat de het leefloon en andere uitkeringen niet welvaartsvast zijn. Ten tweede vallen meer mensen door de mazen van het officiële welvaartsnet wat zich vertaalt in een sterke stijging van mensen die beroep moeten doen op initiatieven zoals de voedselbanken. Een andere pijnlijke indicator die ik o.m vaststelde op het OCMW Gent is het jaar na jaar stijgend aantal mensen die beroep moeten doen op het OCMW voor budgetbegeleiding of schuldbemiddeling.
Het is zonder meer de hoogste tijd om de vervangingsinkomens welvaartsvast maken en op te trekken tot boven de armoedegrens. Gelijktijdig is het ook nodig om de laagste pensioenen te verhogen, hier zit heel wat verdoken armoede!
Daarnaast moet er meer werk gemaakt worden van arbeidskansen in de sociale economie. Voor heel wat mensen is de ratrace in de reguliere economie niet meer haalbaar. Zelfs als we erin slagen de werkdruk tot een menselijk tempo te herleiden, zal dit zo blijven. Een bij uitstek sociale uitdaging is deze sociale economie te koppelen aan de vele noden in de samenleving!
Hierover kan ik duidelijk zijn: terug naar afzender en nooit meer dergelijke moordtuigen toelaten op ons grondgebied!
Dit is het zoveelste voorbeeld van government by announcement van de paarse regering: men ging de NAVO-akkoorden hieromtrent heronderhandelen maar daar is niets van in huis gekomen. Een radikaal vredesbeleid houd in dat België deze akkoorden eenzijdig stop zet!
Aangezien ik als jonge onderzoeker een jaar in Israël heb gewerkt, is dit een thema dat mij nauw aan het hart ligt. Het is cynisch vast te stellen hoe Israël -het hand boven het hoofd gehouden door de VS- haar expansiepolitiek in de bezette gebieden verder zet én –nadat de Berlijnse muur er al bijna twintig jaar niet meer staat- bezig is een nieuwe muur van uitsluiting te bouwen.
België moet dan ook alle mogelijke druk uitoefenen om een eenzijdige stopzetting te bekomen van een halve eeuw kolonisatie door Israël van de bezette gebieden. En in ruimere context moet vanuit de VN een bijzondere conferentie opgezet worden die werkt aan een duurzame vrede in deze regio.
Elke vorm van wapenlevering aan landen in het Midden-Oosten in dan ook uitgesloten, ook de zg. dual use technologie waar Vlaanderen sterk in staat (bvb. beeldschermen van Barco).
Persoonlijk merk ik vanuit mijn engagement binnen Victoria Deluxe en het OCMW Gent hoe de uitsluitingsmechanismen dag na dag harder worden. De slagon van de traditionele partijen ‘naast rechten, ook plichten’ betekent in de praktijk dat de rijken buiten schot blijven en de zwakkeren nog harder worden aangepakt.
Deze maatschappelijke tendens harder aan de kaak stellen en op basis van deze analyse concrete beleidskeuzes omdraaien (bvb. het activeren van werkzoekenden maar het met rust laten van de bedrijven inzake werkgelegenheid) vind ik erg belangrijk. Het geeft terug een ideologische onderbouw aan wat een linkse politiek kan betekenen in de 21ste eeuw: solidariteit met de allerzwaksten in onze samenleving!
Daarnaast houdt de opbouw van een levendig middenveld, een sterke civiele maatschappij me sterk bezig. Verenigingen groot en klein zijn een onmisbare leerschool in democratie, solidariteit en verdraagzaamheid. Hen ondersteunen is het verstandigste dat een politicus kan doen!
Last but not least ben ik erg betrokken op de uitsluitingsmechanismen binnen een zg. verenigd Europa. Als OCMW-Raadslid heb ik heel concreet kunnen ervaren hoe de Roma zowel in België als in hun land van herkomst uitgesloten en gediscrimineerd worden. Wie de geschiedenis van de zigeuners doorheen de eeuwen wat kent, zou alles op alles zetten om hen maximaal te ondersteunen. Maar net het omgekeerde gebeurt: zelfs hen minimaal ondersteunen is bvb. voor het OCMW Gent te veel gevraagd. In zulke situaties besef ik hoe belangrijk het is dat er nog mensen opkomen voor de zwakkeren in de samenleving!