8/10 EN DE OCMW_RADEN Opiniestuk verschenen in De Morgen op 6 oktober 2006 In de laatste rechte lijn naar de verkiezingen gaat veel aandacht naar extreem rechts. Met ook sterke signalen zoals de 0110-concerten, die een bruine politiek van uitsluiting verwerpen. Minder aandacht gaat naar hoe een muzikale oproep op lokaal niveau vertaald kan worden. Nochtans beschikken de gemeenten over een sterk instrument: de OCMW's. Hun opdracht staat duidelijk in de wet: "Elke persoon heeft recht op maatschappelijke dienstverlening."; De wetgever heeft het duidelijk over elke persoon. Dat hier niet staat "elke Belg" is geen tikfout, maar een duidelijke keuze om ook solidair te zijn met bijvoorbeeld noodlijdende vreemdelingen. In die zin is het OCMW een concreet instrument om lokaal de mensenrechten voor iedereen te realiseren. Niet toevallig weerspiegelt de OCMW-wet de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens: "Alle mensen worden gelijk en vrij in waardigheid en in rechten geboren." Het is belangrijk dat de OCMW's in een verhardend maatschappelijk klimaat zich daardoor blijvend laten inspireren. Het recht op een maatschappelijke dienstverlening voor iedereen staat als sociaal grondrecht in de grondwet. Sociale grondrechten willen onaanvaardbare ongelijkheden in onze samenleving ongedaan maken. Het verbod om te discrimineren is daarvan het uitvloeisel. Tegen die achtergrond is het onze ervaring dat een OCMW grote uitdagingen te wachten staat. Dat geldt zeker in grote steden zoals Gent, met een toenemende diversiteit aan bewoners. Mensenrechten realiseren betekent dat OCMW-besturen hun geweten ondervragen als het hulpvragende mensen zonder papieren wandelen stuurt. Zo betreuren we dat het Gentse OCMW zich verschuilt achter het steeds rechtser wordend federale beleid ten aanzien van asielzoekers. We vinden het schokkend als uitgeprocedeerde staatlozen die een uitwijzingsbevel ontvingen, geen OCMW-steun meer krijgen. Iedereen weet dat een dergelijke staatloze hier blijft, maar hij wordt uitgesloten van elke steun! Een links stedelijk beleid betekent dat een OCMW wél in de bres springt voor die mensen. En bovenal protesteert tegen het federale beleid dat de officiële solidariteit verkleint en impliciet rekent op de hulp van caricatieve burgers. Waarom wijzen de OCMW's de hogere overheid er niet op dat het recht op maatschappelijke dienstverlening voor iedereen werd ingevoerd om doelbewust een einde te stellen aan caritatieve hulpverlening? Ondertussen zou die noodzakelijke caritas een recht van erkenning moeten krijgen bij de lokale overheid. De overheid heeft wel geld voor wijkbarbecues, maar blijkbaar niet voor humanitaire dienstverlening door burgers en hun organisaties. Menswaardigheid houdt in dat OCMW-verantwoordelijken protesteren telkens als ze geconfonteerd worden met de wettelijke inperking van steunverlening aan 'illegalen' van wie de aanwezigheid hier wordt gedoogd. Er zijn hier inspirerende voorbeelden uit het buitenland. Zo kiezen in Nederland tal van gemeenten er bewust voor om het keiharde asielbeleid naast zich neer te leggen. Dit voorjaar nog beslisten Tilburg en Utrecht tegen het landelijke beleid in om steun te blijven verlenen aan alleenstaande minderjarige asielzoekers. Begin 2007 zullen vele nieuwe verkozenen deel uitmaken van een OCMW-raad. Ze zullen in hoorzittingen de hulpvragen van cliënten moeten beoordelen. Waardoor de abstracte politiek héél tastbaar en soms pijnlijk voelbaar wordt. Hopelijk beseffen ze dat 'helpen een teken van macht is'. Want machtsverschillen in de samenleving zijn ook voelbaar in de dienstverlening. We hopen dat het besef van deze werkelijkheid het solidariteitsgevoel van raadsleden gunstig zal beïnvloeden. Paul Pataer, gewezen OCMW-raadslid Gent Dirk Holemans, raadslid OCMW Gent