Groen! OCMW-fractie wil duidelijk signaal voor hoger leefloon
Op de OCMW-raad van 12 mei diende Groen! een motie in voor die het federale parlement oproept het leefloon op te trekken tot boven de armoedegrens. Nu ligt dit er ver onder. De motie wil deze schrijnende toestand die al jaren aansleept, aanpakken. Want jammer genoeg blijkt uit de gegevens uit het OCMW-jaarverslag 2008 - dat ook op de agenda staat - dat het aantal leefloners nog maar eens is gestegen het afgelopen jaar!
Het jaarverslag 2008 bevestigt dus de trend die Groen! reeds eind vorig jaar op een persconferentie heeft aangeklaagd: Gent is de armste stad van Vlaanderen en het aantal mensen dat moet rondkomen met een leefloon blijft stijgen. We hebben in 2008 de trieste kaap van 6000 leefloon gerechtigden per jaar overschreden.
OCMW-voorzitter Versnick maakte er de laatste maanden een sport van steeds te verwijzen naar het grote aantal studenten in de Arteveldestad die deze hoge cijfers zouden verklaren. En hij zou dit zwart op wit bewijzen met het jaarverslag 2008. Dit blijkt nu een slag in het water. Ten eerste blijft ook zonder studenten het aantal leefloners schrikwekkend hoog (het aantal leefloners per duizend inwoners bedraagt zonder studenten 14,2 ipv. 16,1). Dat is nog altijd een armoedecijfer dat hoger is dan dat van de provincie Henegouwen of het Waalse Gewest! Ten tweede heeft Versnick zijn huiswerk niet goed gemaakt. Gent is in absolute cijfers dan wel de Vlaamse stad met het grootste aantal studerende leefloners, de relatieve cijfers nuanceren dit hele plaatje. Terwijl in Vlaanderen bijna één procent van alle studenten leefloon geniet, is dit in Gent nog geen 0.7%. Met andere woorden: de gemiddelde Gentse student is niet armer dan een gemiddelde Vlaamse student. Kortom, voor fractievoorzitter Dirk Holemans zou OCMW-voorzitter Versnick beter een aangepast beleid uitstippelen in plaats van zich achter een foute analyse te verbergen.
Toch bevat het recente jaarverslag ook wel enkele interessante gegevens. Het paarse bestuur heeft uit het recente jaarboek ‘Armoede en Sociale Uitsluiting’ begrepen dat “de indexeringen van het leefloon geen volledige compensatie voor het koopkrachtverlies betekende. In verhouding gaven lagere inkomens immers al een groter deel van hun inkomen uit aan basisgoederen (…) en lag het extra geld dat zij ontvingen door de indexering lager, gezien dit gerelateerd is aan hun lage inkomen.”
Tijdens de raad van december ’08 lag al een nota van het bestuur op de raad waarbij expliciet gesteld werd dat “leefloon en diverse andere uitkeringen vaak ontoereikend blijven om rond te komen.”
De Groen-raadsleden Holemans en Pataer zijn allerminst verwonderd over deze bevindingen. Al jaren tonen studies aan dat het leefloon ontoereikend is aangezien de uitgekeerde bedragen lager liggen dan de armoedegrens. De Groen!-fractie wil dan ook dat paars de daad bij het woord voegt. Daarom diende ze een motie in dat het federale parlement en de regering oproept om de wetgeving zo aan te passen dat het leefloon verhoogd wordt tot de armoedegrens. Paul Pataer legt uit: “OCMW-besturen zijn momenteel in een erg paradoxale situatie beland. Ze verlenen steun aan mensen die voor betrokkenen ontoereikend is om mee rond te komen en zijn anderzijds verplicht de hulpvrager te bestraffen als die op zoek gaat naar extra inkomsten. Dit vergt heel wat tijd en middelen om de leefsituatie van leefloners te onderzoeken en te controleren, middelen die veel beter zouden kunnen ingezet worden.”
Nu het paarse bestuur stilaan erkent dat de hoogte van de uitkeringen ontoereikend zijn, wordt het uitkijken of zij ook bereid zijn daadwerkelijk gewicht in de schaal te leggen om vanuit Gent een stevig signaal aan het federale niveau te geven.
Dirk Holemans
Paul Pataer